Umalis ang pinsan ni Mara na si Tomas sampung taon na ang nakararaan, patungo sa isang kaayusan kung saan maaaring yumaman ang tao. Bumibisita siya tuwing tag-araw, may dalang mga regalong walang makabibili rito, at may tinging taon-taon ay mas tumatagal sa ilog. Nang tag-araw ding iyon, nakaupo si Mara bilang sugo ng rehiyon sa kapulungan ng mga bansa nang iulat ng depensang pamplaneta ang taunang pagsasanay nito: isang tipak ng bato, dalawang taon pa ang layo, tatlong kaayusang sama-samang tumutudla. Walang anumang bahagi nito ang pag-aari ng sinuman. Iyon ang punto.
Walang kinikilalang hangganan ang pinakamalalaking panganib ng panahong ito. Ang pagbabago ng klima, isang bagong salot, isang teknolohiyang nakawala, isang banta mula sa kalawakan ay tumatama sa sangkatauhan bilang kabuuan at hindi maiiwasan ng iisang bansa. Kaya ang kaayusang papaloob lamang ang pag-iisip ay mananatiling kulang. Itinatanong ng kabanatang ito kung paano nakikitungo ang SOLIS sa mundo: kung paano nagtutulungan ang maraming lipunan nang hindi nagkakaroon ng bagong naghahari sa ibabaw nila, at kung paano sama-samang dinadala ng sangkatauhan ang pamplaneta nang hindi isinusuko ang pagkakaiba-iba nito.
Ang Singsing sa antas ng planeta
Ang madaling sagot sa mga pandaigdigang problema ay isang pamahalaang pandaigdig, at ito ang magiging pinakamapanganib na tuktok sa lahat. Ang totoo para sa iisang estado ay lalong totoo para sa planeta. Kung saan umuusbong ang isang pinakamataas na hukuman, umuusbong ang pinakamataas na puntirya ng pag-agaw, at walang layo ang magpapaligtas dito nang higit sa bawat tronong nauna. Dito rin, hindi piramide ang pinipili ng SOLIS kundi ang pagkakapatong-patong. Itinayo ang kaayusan sa maraming patong, mula sa kapitbahayan, rehiyon at bansa hanggang sa antas ng planeta, at bawat antas ay isa ring Singsing: may kapulungan, mga tanggapan, konseho ng etika, hudikatura at lupong tagasuri, bahagyang nabunot, nagpapalitan ang mga kasapi, maaaring patalsikin, hayag, walang tuktok. Sa ibabaw nito ay ang prinsipyo ng subsidiyaridad sa matigas nitong anyo. Magagawa lamang ng mas mataas na antas ang talagang hindi kaya ng mas mababa. Sa gayon, ang tunay na pamplaneta lamang ang natitira sa antas ng planeta. Ang lahat ng iba pa ay mas malapit sa mga tao. Kaya umuusbong ang pandaigdigang pagkakasundo, ngunit walang pandaigdigang naghahari.
Ang pamplanetang nagtatagumpay lamang nang sama-sama
Ngunit may ilang gawaing ang buong sangkatauhan lamang ang makalulutas. Walang kinikilalang hangganan ang klima, tumatalon ang mikrobyo sa bawat pader, ang makapangyarihang artipisyal na intelihensiya sa iisang kamay ay panganib sa lahat, at walang pinipiling bansa ang isang asteroyd. Para sa iilang ngunit mapagpasyang kasong ito, lumilikha ang SOLIS ng isang depensang pamplaneta: magkakasamang maagang babala, magkakasamang kakayahan, magkakasamang tuntunin. Dito nagsasama-sama ang depensa ng Daigdig ng bawat kaayusan, at ito rin ay nakasingsing at hindi pag-aari ng iisang kapangyarihan. Ang proteksiyon laban sa wakas ng sangkatauhan ay ang tanging gawaing walang soberanyang maaaring magsarili rito, at kasabay nito ay ang tanging gawaing walang kapangyarihang maaaring gumamit nito bilang dahilan para sa sariling pag-angat. Kaya pati ang depensang pamplaneta ay nasa ilalim ng palabunutan, rotasyon at pananagutan. Ang mga yamang panlahat na pag-aari ng lahat, ang atmospera, ang mga karagatan, ang pamana ng kalawakan, ay pinamamahalaan sa antas na ito, ayon sa parehong tuntunin ng planta ng tubig sa rehiyon.
Pandaigdigang katarungan
Ang iisang planeta ay humihingi ng iisang katarungan. Ang mga yamang pag-aari ng lahat ay hindi maaaring angkinin ng iilan. Ang kita mula sa mga ito ay para sa buong sangkatauhan, hindi lamang sa mga unang kumuha. Kung saan nakasandig ang yaman sa kawalang-katarungan ng nakaraan, bahagi ng katarungan ang pagbabalanse rito, hindi bilang walang hanggang utang kundi bilang tapat na pagharap sa nakaraan. May natatanging tungkulin ang mayayamang rehiyon, dahil sinusukat ang pananagutan ayon sa kakayahan at mapagkukunan. At walang lipunang maaaring magtayo ng kasaganaan nito sa pagsasamantala sa iba. Sa SOLIS, ang pagkakaiba-iba ay lakas na pinag-aaralan, hindi dahilan para sa agwat sa pagitan ng mga bayan.
Pagkakabilang at paglipat ng tirahan
Kung sino ang kabilang sa isang pamayanan at kung paano pumapasok o umaalis dito ay tumatama sa ubod ng bawat kaayusan. Dalawang bagay ang pinagsasama ng SOLIS dito. Una, ang karapatang umalis. Walang taong nakakadena sa isang kaayusan, gaano man ito kamakatarungan. Ang nais mangibang-bayan o magtatag ng sariling pamayanan ng pagkakaiba ay maaaring gawin ito, nililimitahan lamang ng katotohanang walang maaaring umalis upang pinsalain ang iba o wasakin ang pamayanan. Ito ang kontroladong lamad, na inilalapat sa mga tao. Pinadaraan nito ang lehitimong pagkakaiba at isinasara lamang ang butas na maaaring daanan ng sinumang gustong pahinain ang kaayusan mula sa labas. Ikalawa, ang karapatang dumating. Hindi itinuturing na banta ang paglipat ng tirahan kundi isinasaayos nang maayos at makatao, nang may pananagutan sa mga naghahanap ng kanlungan at sa mga pamayanang tumatanggap. Ang dumarating ay tumatanggap ng batayang panustos at ng mga saligang karapatan mula sa unang araw, at ng akses sa wika at ambag sa halip na sa mga silid-hintayan. Ang tumatanggap ay binibigyan ng mapagkukunan upang magtagumpay ang pagtanggap. Hindi isang direksiyon lamang ang pagsasama rito. Natututo ang dalawang panig, at iginagalang ang pagkakaiba-iba, ngunit hindi sa kapinsalaan ng limang saligan. Ang kaayusang maaaring lisanin ay kailangang manghikayat sa pamamagitan ng nagagawa nito, at hindi sa pamamagitan ng pagkandado sa labasan.
Pananatiling buhay sa isang halo-halong mundo
Hindi umuusbong ang SOLIS sa isang walang lamang mundo kundi katabi ng mga kapangyarihang hindi kapareho ng mga prinsipyo nito. Ang lipunang nagtatali sa sarili nang ekolohikal at etikal habang hindi ito ginagawa ng iba ay maaaring masagasaan o malamangan sa presyo bago pa tumalab ang halimbawa nito. Hinaharap ito ng SOLIS hindi sa pamamagitan ng pag-urong o pananalakay kundi sa pamamagitan ng pagsasama: mga alyansa ng mga rehiyong magkakaisa ang pananaw, pagtatanggol sa isa’t isa, matatag at magkakaugnay na kadena ng suplay, pinagsasaluhang kaalaman. Sa panlabas, ipinaglalaban nito ang isang mundo ng maraming polo. Walang blokeng maaaring maghari sa lahat, nananatiling nagsasarili at kasabay nito ay magkakaugnay ang mga rehiyon at kultura, at nabubuo ang balanse mula sa pag-asa sa isa’t isa, paggalang at malinaw na hangganan: pagkakaiba-iba nang walang gulo, kaayusan nang walang pagpapasakop. Ang landas nito palabas ay pareho ng landas nito papaloob, ang tagumpay sa pamamagitan ng paggawang hindi na kailangan ng luma. Kung saan nakikitang mas mahusay na naglilingkod sa mga tao ang bagong kaayusan, nawawalan ng kapit ang luma. Hanggang doon, ipinagtatanggol ng SOLIS ang itinayo nito nang hindi nagiging mananalakay.
Isang nagkakaisa ngunit hindi magkakatulad na sangkatauhan
Ang layunin ay hindi isang estadong pandaigdig at hindi rin tagpi-tagping kumot, kundi isang sangkatauhang nagkakaisa ngunit hindi magkakatulad. Umiiral saanman ang limang saligan, ang dangal, ang balanse, ang pananagutan sa planeta, ang pagtataguyod ng kaalaman at karunungan, ang pangmatagalang katatagan. Sila ang iisang ubod na hindi maaaring pagtawaran. Ang nagkakaiba ay ang lahat ng iba pa: ang anyo ng mga institusyon, ang wika ng kultura, ang mga landas tungo sa kahulugan. Kung gaano kaliit ang pagtatakda ng SOLIS ng iisang pananaw sa mabuting buhay, ganoon katatag ang paghawak nito sa pinagsasaluhan ng lahat ng tao. Isang makitid at matibay na ubod at sa ibabaw nito ang mayamang pagkakaiba-iba, ito ang kaayusan kung saan makakikilos ang sangkatauhan bilang iisa nang hindi tumitigil na maging marami. Ang ating hinaharap ay pag-aari ng lahat, o hindi ito pag-aari ng sinuman.